Pers

Irene de Boer komt doorweekt binnen in het Parnascafé. Het is druilerig weer. Eindelijk echt november, herfstweer. Ik hoef niet bang te zijn dat het gesprek even droog wordt als de 'droogste novembermaand' in jaren, dat merk ik gelijk. We halen twee koppen thee en zetelen ons aan een tafel in de hoek, met een schaaltje pepernoten binnen handbereik.

Irene's liefde voor de viool begon vele jaren geleden in een dorpshuis. Ze woonde samen met haar ouders en zusjes in een klein dorpje nabij Zwolle. Op een middag speelde daar in het dorpshuis een zigeunerviolist. Hoe de man de aanstekelijke lach van Irene's moeder naspeelde, fascineerde haar. Later zou ze leren begrijpen dat, net als een zangstem, een viool emoties kan laten horen.

Vanaf dat moment wilde Irene niets liever dan viool spelen. Zoals dat bij de meeste oudste broers of zussen gaat, was zij degene die het ijs moest breken. Ze begon op haar achtste, snel gevolgd door haar jongere zussen. Irene belandde op het conservatorium en studeerde daar ook uiteindelijk af, als docente. In haar studiejaren nam ze les bij veel verschillende docenten om zichzelf op educatief vlak ook te blijven ontwikkelen.

Het grootste plezier dat zij als docent kan beleven, is dat haar studenten plezier hebben in het bespelen van het instrument. Op haar eigen 'Irene-manier' geeft zij haar lessen. Door de noten dierennamen te geven voor de kleinste leerlingen, en studenten zo snel mogelijk liedjes te leren spelen, houdt ze haar lessen fris. De grootste allergie zou een kant-en-klaar pakket zijn waar een ieder het mee te doen zou moeten hebben. Dat werkt niet, zegt ze.

Kersen op de taart die lesgeven heet, zijn de studenten die doorstromen naar een groter perspectief. Die bijvoorbeeld zelf wel les zouden willen geven of eens meedoen aan een groot concours. Het afgelopen jaar waren er drie cursisten uit Irene's lesvijver die dat deden en rijkelijk beloond werden met aanmoedigingsprijzen en onderscheidingen.

Mocht je zelf les willen volgen, dan is het handig om eerst eens een viool te huren, in plaats van direct zelf kopen. Een goede viool is namelijk best aan de prijs. Zelf heeft Irene verschillende violen, één om les op te geven, een 'mooie' viool, waar ze zuinig op is, en violen voor open dagen. Ook prijkt er op haar schoorsteenmantel een miskoop-viool. In de tijd dat ze nog studeerde, reisde Irene eens af naar Hongarije. Daar zouden de violen vele malen goedkoper zijn dan hier, dus de moeite waard. In Boedapest vond zij een oude viool, waar wat snaren af misten. Desondanks klonk het instrument prima dus kocht ze de viool, voor maar tweehonderd gulden. Helaas had de verkoper er geen koffer bij, dus in een andere winkel een reiskoffer, zodat ze niet met de viool in een plastic zak terug naar huis hoefde te reizen. Eenmaal thuis bleek de viool helaas minder goed dan gedacht en een reparatie heel erg duur. Nu staat de viool op de schoorsteenmantel, als aandenken aan een mooi verhaal.

Irene's grootste wens is zich te blijven ontwikkelen op educatief en muzikaal vlak zodat zij haar cursisten ook steeds verder kan helpen zich te ontwikkelen. Volgens Irene ben je nooit uitgeleerd. Ze wil haar cursisten zo breed mogelijk begeleiden, met hen het instrument ontdekken.